MARK FISCHER

Vibe-coding zonder algoritmen: de duurste technische schuld sinds 1984

Old-school IT-strategie • Systeemkroniek van Mark Fischer
13 NOVEMBER 2026 • CA. 1 MIN. LEESTIJD • DAGBOEK MARKF.DE

Overal op het internet bezingen zelfbenoemde productgoeroes tegenwoordig het roemruchte «vibe-coding»: men gooit drie halfgare zinnen naar een taalmodel, leest geen enkele regel broncode meer na en verklaart zonder plichtplegingen de klassieke informatica dood. Wie in 1984 op een Apple IIe binnen 64 kilobyte werkgeheugen programmeerde, ziet achter die euforie geen economisch wonder, maar een tikkende tijdbom in de machinekamer:

HAL 9000 doet de groeten: wanneer niemand nog begrijpt wat er draait

In 2001: A Space Odyssey zegt boordcomputer HAL 9000 met ijzig flegma: «Het spijt me, Dave. Ik ben bang dat ik dat niet kan doen.» Precies die zin krijgen vandaag honderden teams te horen van hun eigen infrastructuur zodra hun tienduizend regels door AI gegenereerde spaghetticode voor het eerst echte belasting voor de kiezen krijgen. Achter de schermen woekeren ongetemde race conditions, wijd openstaande beveiligingslekken en verweesde afhankelijkheden die niemand in het bedrijf nog kan debuggen, omdat niemand ooit begreep wat de compiler werkelijk vertaalt.

Taalmodellen zijn briljant gereedschap in handen van wie geheugenindeling, algoritmische complexiteit en zuivere toestandsautomaten tot in de puntjes beheerst. Wie daarentegen fundamentele engineering vervangt door gokwerk op promptbasis, bespaart vrijdagochtend drie uur typwerk en betaalt dat het volgende kwartaal terug met een totale systeemcrash. Een degelijke architectuur ontstaat in het hoofd — nooit in een toevalsgenerator.

Na zo veel bij elkaar gedobbelde spaghetticode gaat er niets boven een echt systeem met feilloos realtime reactievermogen en nul ballast in de herfstwind.

(2611131732)