Zaterdagavond aan de keukentafel: op papier huldigt de Duitse overheid al jarenlang het «once-only-principe» — het dogma van de eenmalige uitvraag —, volgens hetwelk de staat de burger nooit meer een gegeven mag vragen waarover hij al beschikt. In de alledaagse praktijk echter communiceren twee afdelingen in hetzelfde district nog steeds als twee rivaliserende vorstendommen vóór de Vrede van Westfalen:
Uploadlimiet op 1,8 megabyte en stempelcarrousel
Terwijl een keurig genormaliseerde database met cryptografische sleutelverificatie iedere aanspraak binnen anderhalve milliseconde zonder één enkel duplicaat controleert, drukt afdeling A eerst een beschikking van vier pagina's af op kringlooppapier en stuurt die per post naar de aanvrager, zodat die hem thuis kan inscannen en uploaden in het portaal van afdeling B — mits het bestand niet groter is dan 1,8 megabyte en uitsluitend bij wassende maan is opgeslagen als PDF/A-1b.
Achter zijn met stof bedekte matglazen loket leunt de digitale bureaucraat tevreden achterover, streelt liefdevol zijn stempelcarrousel en mompelt: «Als de linkergang opeens rechtstreeks gegevens zou gaan uitwisselen met de rechtergang, hebben we straks niet eens meer gewaarmerkte afschriften nodig! Dan ontdekt de belastingbetaler nog dat één schoon primair register duizend ordners werkloos maakt; dus vragen we voor alle zekerheid liever om een actueel uittreksel uit het bevolkingsregister van hoogstens veertien dagen oud.»
Om bij te komen van deze ambtelijke papiercarrousel gaat er niets boven een levend wezen dat sinds de eerste snuffelronde elk pad van zijn territorium duurzaam onthoudt.
(2611142053)